Draagmoederschap

Draagmoederschap

Hoe gaat dit in zijn werk?

Hierbij is er sprake van een vrouw die een kind voor een ander draagt. Dit gebeurt meestal door kunstmatige inseminatie, maar ook via IVF (in vitro fertilisatie).
Er zijn twee verschillende draagmoederschappen:
Laagtechnologisch

Via kunstmatige inseminatie wordt de draagmoeder bevrucht met het zaad van de wensvader. Omdat hierbij de draagmoeder haar eigen eicel wordt gebruikt is zij genetisch ook de moeder.

Hoogtechnologisch

Hierbij draagt de draagmoeder het kind voor de wensouders, zonder dat haar eicel gebruikt wordt. Voor deze techniek is dus altijd een tweede vrouw nodig die haar eicel afstaat. Deze behandeling gaat via IVF. Het eicel van de eiceldonor wordt bevrucht in het laboratorium, met het zaad van de wensvader. De bevruchte eicel wordt daarna in de baarmoeder van de draagmoeder geplaatst. De eiceldonor is dan genetisch de moeder, maar omdat zij het kind niet heeft gedragen is volgens de wet de draagmoeder de moeder.

Draagmoederschap - Draagmoeders - Wensvader
Aan draagmoederschap zitten wel wat ethische, emotionele, praktische en juridische dilemma’s en problemen.

Homostellen konden voorheen niet in Nederland terecht. Daarom gaan veel homo’s ervoor naar het buitenland. Ook mag je in Nederland geen oproep plaatsen voor een draagmoeder of eiceldonor. Ook mag deze niet betaald worden, een “vergoeding” mag wel. Commerciële draagmoederschap is verboden.

Sinds 2018 is draagmoederschap voor homostellen ‘goedgekeurd’ in Nederland. Sindsdien is er 1 kliniek in Nederland die dit doet. Omdat dit allemaal nog nieuw is, gaat alles nog heel langzaam en is het een onduidelijke proces. Het moet nog meer vorm krijgen.

De vrouw uit wie het kind geboren is, is volgens de Nederlandse wet altijd de moeder van het kind. Bij hoogtechnologisch draagmoederschap betekent dit, dat de draagmoeder volgens de Nederlandse wet de moeder is. Indien zij getrouwd is, is haar partner volgens de wet de vader.

Er moet dan nog een juridisch traject volgen om de partner het gezag van het kind te ontzeggen, waarna één van de wensvaders het kind kan erkennen. De tweede wensvader kan dan na een jaar, middels een juridische procedure, ook de voogdij op zich nemen en als het ware het eigen kind ‘adopteren’.

Dit is in een notendop uitgelegd, maar geeft wel een beeld van de complexiteit die het met zich mee brengt.

Wat kost draagmoederschap?

Dit is natuurlijk het voordeligst. Hieraan zitten beperkte medische kosten, naast de juridische kosten en de onkostenvergoeding voor de draagmoeder.

 

Deze vorm van draagmoederschap is duurder. Dit komt mede door de medische en psychische onderzoeken. Ook verschillen de kosten van land tot land en is het afhankelijk van het feit of je wel of geen draagmoeder hebt en wel of geen eiceldonor hebt.


 
 
Veelal merk je in Nederland dat veel klinieken het ‘te ingewikkeld’
of ‘te intensief’ vinden. Dit omdat er drie partijen betrokken zijn en vergoedingen (via bijv. verzekeraars) niet geregeld zijn.
De belangrijkste reden daarvoor is dat je niet met geneeskunde, maar met wensgeneeskunde te maken hebt.
Nederland

Als je in Nederland het gehele traject zou willen volgen en je hebt een Nederlandse draagmoeder en eiceldonor, dan worden de huidige medische en psychische kosten ingeschat op 25.000 euro. Inclusief het juridische traject moet je dan denken aan circa 35.000 euro. Hier zit dan nog niet de “vergoeding” voor de draagmoeder en eiceldonor.

Buitenland

Heb je geen draagmoeder en geen eiceldonor, dan ben je in Canada al gauw rond de 80.000 euro kwijt. Heb je wel een draagmoeder en eiceldonor, dan zijn de kosten voor Canada rond de 50.000 euro. In Cyprus zijn de kosten als je een eiceldonor en draagmoeder hebt 16.000 euro voor het medische traject. Let wel!! Hierbij komen nog wel juridische kosten, welke we momenteel ook schatten op 6.000 tot 10.000 euro.

Wil jij ook een pa-pa t-shirt?
Winkelwagen